« Dummy | índice | A Xunta contra o software libre »
Coma estiben desconectado non seguín as partidas entre Kasparov e o X3D Fritz. E tinha ganas, una das poucas cousas boas do Flash son argalladas coma estas que permiten seguir as partidas ó vivo. Ó final empate a 2, dúas táboas e uma victoria para cada um (ninguém ganhou coas pretas).
As maquinas tenhen una profundidade singular; os 15 primeiros movementos jogan de libro e por iso Fritz pode tardar só 80 segundos en facer estes movementos (mentres que o "factor humano" pode tardar 40 minutos ou mais) e, no medio da partida, son capaces de ver tódalas posibilidades das digamos 10 jogadas seguintes. Iso é uma potencia brutal pero a veces trabúcanse porque non ter uma idea fija "na cabeza"; tenhen moita capacidade de movementos, pero ás veces tes que perder en certas cousas para poder ganhar no conjunto. Coma na vida.
Por ahí é por onde atacan os ajedrecistas ós riváis de software, buscando a ausenza de personalidade real... Na terceira pártida Kasparov fijolle un truco ben argalleiro; dedicouse a defender posicións vacías, defendeu a Nada. E Fritz caeu, foi cometendo imprecisión tras imprecisión e perdeu de paliza. Uma partida para a historia. E é que o dos ordenadores é mais forza bruta que inteligencia realmente. Aínda que seguindo a Lei de Moore, chegará un punto moi cercano no que a Máquina será simplemente invencíbel. Melloraron moítisimo nos últimos cinco anos, pero eu son escéptico ó respecto, ja veremos no futuro.
Persoalmente son un jogador moi malo de ajedrez; utilizo un programa do 1986 (irónicamente chamado Chessmaster 2000) e o maldito ganha sempre. E é de 1986. Non quero nen pensar nas palizas que me darían eses supercomputadores de agora... Aínda así non desespero, pero o taboleiro en 2D na pantalla dame moitos problemas de concentrazón. Éme difícil estar jogando 4 horas sen verlle á cara ó meu rival; eu cánsome e a minha computadora non. Tenho unha serie de autoconselhos para estas partidas, aínda que case nunca os sigo: